Incl. een krantenknipsel uit het NRC Handelsblad van 21 dec. 1987 met twee in memoriam's van Geert van Oorschot 1909 - 1987: Wij vrezen Geerts toorn zelfs van Gene Zijde, door Karel van het Reve en Gezeten voor ledige kasten, door Anton Koolhaas.

In dit boek geven vijfenzeventig schrijvers, dichters en uitgevers hun favoriete personage prijs.

BIJ WIJZE VAN INLEIDING   Ik zat op mijn gehuurde kamer te Milaan. Het was een grijze regenachtige avond. Ik had heimwee, maar niet naar Holland. Iemand stommelde de trap op. Een ogenblik later ging de deur open. Ik herkende hem onmiddellijk. Drie jaar geleden had ik hem gezien op de hoogste trans van de Dom. Hij zat daar schrijlings op een stenen balk en keek weg over Milaan en over de wereld. Hij was dezèlfde duivel.

Misschien komt het door de sneeuw dat ik mij 's morgens al zo moe voel. Vera niet, zij houdt van sneeuw. Volgens haar gaat er niks boven een sneeuwlandschap. Als de sporen van de mens uit de natuur verdwijnen, als alles één smetteloze witte vlakte wordt; zo mooi! Dwepend bijna zegt ze dat. Maar lang duurt die toestand hier niet.

Een overtollig mens / Een Job van onze tijd / De lezing / De klok / Hoe bestaat het!

Bij vaderskant waren de familieleden haast allemaal vissersmensen, klokkemakers en marine-matrozen, zuiplappen en tot aan hun dood kinderen van verwondering, dat is genoegzaam bekend, niemand die me, gelukkig, dwingen kan om over Hellevoet, de haven daar, en de mensen die er omheen wonen te schrijven, ...

[Aan Alide] Dit is wat jij, Alide, ook weet. Ik was zestien jaar toen ik het blauwe paleis voor 't eerst zag. Ik maakte met wat vrienden een reis naar de Franse Vogezen. Op een avond ging ik alleen de berg af naar het dorp in het dal om een paar brieven te posten. Toen ik terugkeerde nam ik avontuurlijk een andere weg en verdwaalde.

Het verzoek van de uitgever, om deze bundel 'Capriolen' met een veelzeggend woord in te leiden, vervult mij met enige bedremmeldheid. De hier verzamelde essays immers hebben de bedoeling voor zich zelf te spreken.

Men leert het meest van dingen, die men uit eigen beweging nooit zou doen, omdat men opeens uit de persoonlijke dampkring getrokken wordt en in een volstrekt nieuwe atmosfeer belandt. Lugano, stel u voor, een groot zindelijk meer, omgeven door zorgvuldig afgestofte bergen, waartegen een paar duizend belastingontduikers hun propere huisjes gezet hebben.

De zee heeft ons wel gevormd, maar op een geheel andere manier dan men verwachten zou. Hij is namelijk niet onze vriend. Hij is onze doodsvijand. Als je alles bij elkaar op zou tellen wat de zee 'niet' is, dan zou je een Nederlander krijgen.

FLARDEN VAN VROEGER: Het is een vreemd spelletje, aan vroeger terug te denken. Niet zo maar kriskras, genoegen nemend met wat komt opdagen, maar het draadje van vroeger proberen te volgen van dag tot dag. Het is bijna niet te geloven hoe weinig is overgebleven, hoeveel hiaten er zijn, en stukken van flarden waar men geen weg mee weet.

Een kleine schrijver schrijft zijn kleine oorlog maar welke grote schrijver gaat nu opstaan om ons zijn Boek Over De Grote Oorlog - dat alles met hoofdletters - aan te bieden? En aanbieden is een veel te fatsoenlijk woord voor zo een boek. Ons in het gelaat slingeren, ons in het ontstelde geweten gooien ware dichter bij de waarheid.

Dit is de zomerdagdroom van een zich diep ongelukkig voelend jongetje. Neem hem niet kwalijk dat zijn droom naar iets ver en onbereikbaars voerde, het zou ook u kunnen overkomen als u in het leven had moeten missen wat het leven anderen schenken kon. Dromen vergoeden véél, ik hoop dat ook u ergens een leemte ermee opvullen kunt. En wat ik vragen wou: als u aan het slot van deze wondervolle droom komt, laat u dan niet omspoelen door al te groot verdriet. Droom liever verder.

'Het leven is vurrukkulluk,' zei Panda.
'Jaah,' beademde Mees met een zucht. Hij had Panda teerst gezien en aangesproken en mocht nu het dichtst naast haar lopen. Zo af en toe (sublieme elektrische momenten) raakte zijn hand haar heupwiegende heup. Daartoe moest hij zich enigszins bukken, want hij was lang, zij was klein.

Naakt op een hagelwitte slip na, zat de kort tevoren onder een koude douche vandaan gekomen Alexander Trumbauer - we noemen hem Lex - in het open raam van zijn kamer en knipte de nagels van zijn tenen. Hij was een aantrekkelijke jongeman, blond, lichtblauwe ogen, goedgeknipt en goedgebouwd (let op de fraaigevormde sleutel-beenderen), zijn huid bruin tot zover het oog reiken mocht, terwijl zijn gelaatstrekken van het soort uitgebalanceerde lelijkheid waren, dat in de smaak valt.

Een laat-Octobermorgen lichtte bleek over de nieuwe stad. De strekking der huizenblokken, de rechte, diepe straatgeulen werden al duidelijker in de barre opstand hunner hardbruine muren, in hun verheenlijnende, uitgestorven verlatenheid. Het was een Zondag en alles bleef stil lang over het gewone uur, dat de ambachtslieden met bleeke slaapgezichten haastig naar hun werk gaan.

Pastoor Vogels staat in de gang van de pastorij, hij heeft net zijn brevier gedaan. Er wordt gebeld en de pastoor glimlacht, want hij weet wel wie daar bellen. Het zijn de jongskens van de catechismus die les kommen halen in de liturgie.

WIE IS INSPECTEUR DELOOR?   Een kleine, dikke heer met vuurrood hoofd boven een licht grijs pak, met bleek-blauwe das en veel flonkerende ringen aan de dikke vingers stormde op een stillen, zonnigen middag het duffe kantoor van den commissaris van politie der derde sectie binnen, die ontsteld opkeek van het teekenen zijner brieven.

Het was druk in stad en dorp, op de wegen en in de taveernen. De volgeladen schuiten op Dordrecht en Bommel konden er geen reizigers meer bij hebben, paarden waren er alleen nog maar te krijgen voor burgers met goed gevulde beurzen en in de veerhuizen zat men uren lang te wachten om overgezet te worden. Het was een drukte en beweging, alsof er ergens jaarmarkt gehouden werd, alsof duizenden feestgangers optrokken naar een groote stad, om daar kermis te vieren of een landjuweel bij te wonen.

Vorige winter kreeg ik een brief uit Afrika. Hij voelde warm aan, de zon zat nog als verstekeling in de envelop. Maar toen ik hem openmaakte kreeg ik kippevel: er zat een doodsbericht in.

André met het woeste oog - In het voorjaar, toen aan de overlaat van de beek langs de oude kleppermolen de ijskegels elken dag bij ritsen afbraken in het water, nam Vladja afscheid van zijn vader die grommend achterbleef. Achter alle venstergaten van de houten huizen stonden gezichten hem na te kijken.

Kom mee naar de Balkan. En ga in de scheerstoel van uw onwaarschijnlijke hotel zitten. Daar begint het spannendste avontuur van uw leven. Een boeiende roman lang heet u Erwin Raine en bent u een Engelse geoloog, die koper zoekt en de bloedwraak der Malissoren ontmoet. U maakt mee, hoe om de eer van zijn familie een vijftienjarige jongen de minnaar van zijn schoonzuster doodt en wat er dan met hem gebeurt. U wordt een reiziger in het wildste gebied van Europa. A. den Doolaard neemt u ermee heen.

Wampie werd wakker. Er zijn mensen wier ogen opengaan net zo snel als een deur wanneer er hard aangetrokken wordt: zo zie je niets, en dan opeens het hele binnenste van het huis. Hun hoofd lijkt het kastje van een kiektoestel: eerst is er niets dan het gladde rustige slapen, altoos eender, net als het gladde doffe overtrek van het kiekkastje. Maar dan wordt er plotselig op een geheimzinnig veertje gedrukt, en het glanzende oog, dat diep binnenin sliep, schiet met een ruk naar voren en kijkt je groot aan.

Al voordat hun auto op de dijk uit de bocht vloog en in het water belandde, voelden Max en Laurie zich bedrukt. Ze hadden ruzie. Op het moment dat de wielen van de weg loskwamen, dacht Max: nu krijg je me eindelijk waar je me hebben wilt - in een rolstoel.
Laurie dacht niets, maar gilde.

Deerniswekkende verhalen
- Goeie kennissen
- De donkere kamer
- Het imperium van de hulpconciërge
- Overige bestemmingen
- Chloromyia Formosa

... U weet misschien niet dat er een soort uitwisseling van hoertjes bestaat tussen Duitsland en Holland. Zij die de aantrekkelijkheid van het nieuwe in het ene land hebben verloren vertrekken naar het andere, waar een onbekend gezicht en charmes die zich voor het eerst vertonen het hoerachtige enigszins maskeren. Onze kapitein hield zich gewoonlijk bezig met het transport van deze smokkelwaar van Amsterdam naar Hamburg en omgekeerd. Maar ditmaal zat er niets van dien aard tussen zijn lading. Niet alleen omdat hij zijn jacht nu aan Zijne Hoogheid had verhuurd, maar vooral omdat zijn waardige wederhelft zich ook aan boord bevond: het ergste loeder dat ooit haar sekse tot schande had gestrekt.

Deel I - Dienstbaarheid, De moeder en de zonen, Vluchtwegen
Deel II - Dolkstoot van de eindigheid, Genadige vorst, Lege Huizen
Deel III - De vrouw met de vissen, Grimmig menuet, Een gast van lucht
De goudvissen hebben hun jongen opgevreten. In de warme windstille zomer waren ze dagenlang bezig met kuitschieten. De kleine met de zwarte vlekken in z'n gezicht zat de grote slome onvermoeibaar achterna en duwde haar tot dol wordens toe tegen het gezwollen achterlijf, tot ze haar eieren liet gaan tussen de waterplanten.

Hélène had de tram verlaten bij het oude, leelijk bruin geverfde dorpskerkje en was de hoogte opgegaan, die leidde naar den strandboulevard. Zij liep nu op het breede trottoir, aan den zeekant, vlak langs het hek, in de richting van de pier, die, verlaten, lang en recht, stond in de branding. Ook de boulevard overigens was verlaten en de hotels op de hoogten waren gesloten, toonden, bij lange rijen, hun dichte luiken, want het was winter.

Ik ben de geldwolf, makelaar in krotten. In de winter van 1995 begon ik voor het eerst over mezelf na te denken als geldwolf. Ik had al over mezelf nagedacht als 'latin lover', en als tangodanser. Ik heb nog een maand of twee een cursus tangodansen gevolgd. Toen boden ze aan mij het cursusgeld terug te geven als ik beloofde nooit meer op tangoles te komen. Van dat aanbod heb ik gebruik gemaakt.

Ik zal vandaag de essentie van het nutteloos getob moeten behandelen. Het wordt tevens mijn meest per-
soonlijke stukje. Ik behandel immers die situaties waarin iemand iets onbegrijpelijk doms doet, onder het wakend, minachtend of driftig oog van de ander. Ik spreek vandaag over het gevoel dat niemand zo onhandig is als jij.

MOERAS   Ik wist dat René aan migraine leed, zijn moeder had ons vaak genoeg gewaarschuwd wat voorzichtig met hem te zijn, hem bijvoorbeeld niet te slaan of hem onnodig boos te maken. En dat gebeurde nogal eens want René was behalve om zijn kennis van de moerassen achter het dorp niet zeer gezien onder ons jongens.

Het begon gewoon. Maar dat zegt niets. We waren gewaarschuwd en we wisten wel beter. Maar het vervelende is dat zolang alles gewoon is, vooral als dat lang duurt, je niet weet of er nu al wel of nog niet begonnen is. Wie zal het zeggen en vooral, wat maakt het uit?

Een snelle bevordering als die van Jan Wandelaar - najaar '06 nog matroos, voorjaar '08 stuurman - was in die jaren, toen de zeesleepvaart uit de kinderschoenen kwam, geen uitzondering. Omstreeks 1840 was de eerste sleepdienst geopend: een raderbootje, dat zeilschepen de haven in- en uitbracht door de nauwe vaarwaters, waarvoor zij anders soms dagen lang op gunstige wind moesten liggen wachten.

De "Zaritza" en Kroonstad zien elkaar aan.
De Finsche golf was woelig; nevelslierten trokken traag van kim tot kim. Wind Noord-oost; koers Zuid-oost ten Oosten driekwart Oost.

In de morgenuren beklemde het atelier van Lydia mij altijd weer door de koele vijandigheid van zijn vestingachtige wanden. De kleurvlekken der opgehangen schilderijen en teekeningen reikten slechts tot op een derde van hun hoogte, van daar af klommen ze kaal en vaal opwaarts tot aan de schemering der hoeken en naar een plafond, waarvan de oorspronkelijke kleur door vochtvlekken, bijgepleisterde scheuren en een aschgrauwe patina van stof en tabaksrook, niet meer viel te herkennen.

- Aleid Truijens: Alleen echte lezers houden de literaire canon in leven
- Martin Coenen: JAN WOLKERS - Het alfabet van het leven
- Willem Kuipers: OEK DE JONG - De wereld verblindend helder neerzetten
- Ben Haveman: HARRY MULISCH - De Goethe van het Leidseplein
- Aleid Truijens: HELLA S. HAASSE - Soms voel ik mijzelf een historisch personage
- Willem Kuipers: FRANS KELLENDONK - Katholicisme als maatschappelijk ideaal
- Klaas de Wit: GERARD REVE - Eigenlijk geloof ik maar één ding
- Kees Fens: S. VESTDIJK - Een absolute scepticus
- Arjan Peters: CEES NOOTEBOOM - Ik heb geen behoefte aan een therapie
- Aleid Truijens: F.B. HOTZ - Het streven naar de perfecte zin
- Arjan Peters: MAREK VAN DER JAGT - Een schrijver strooit met pech.

VOOR EEN VENSTER.   Als ik nu loop tusschen de grijze huizen en het groene hek, dan denk ik dat ik vele wegen zag schooner dan deze. Ik mis er tegelijk het ruime van den landweg en het vertrouwelijk beslotene van stadsgrachten. Ik ben niet jong gebleven en de volle jaren hebben mij verwend. Maar zoodra de herinnering komt en hare stem en haar beelden, dan weet ik weer hoe hier het pad was tusschen mijn hart en dat van de wereld, hoe ik uit zijn gewemel het leven leerde en al mijn verlangens, droomen en vreugden in verscheiden gestalten en vormen daar kwamen en weder vergingen.

Ik houd er van, om in een bloemenruiker een distel te steken, of op een fruitschaal tussen de vruchten een schubbige sparappel te leggen. Daarom had ik in het huis, waar voor de liefde betaald wordt, de gebochelde muzikant, die zoëven, als uit de hemel gevallen, voor mijn stilhoudende draagstoel stond, en mij behulpzaam is geweest bij het uitstijgen, mee naar binnen genomen.

- Jac. van Looy - De dood van mijn poes
- Louis Couperus - De oude trofime
- Arthur van Schendel - Angiolino en de lente
- Aart van der Leeuw - De boodschap
- Marianne Philips - De jacht op de vlinder
- Maria Dermoût - Dit is het verhaal van Oji
- A. Roland Holst - De dood van Cuchulainn van Murhevna
- Antoon Coolen - Doruske Timmer koopt 'nen bok
- J. Slauerhoff - De laatste reis van de Nyborg
- Simon Vestdijk - De ongelovige farao
- Jac. van Hattum - De zoon van Fokje Wallinga
- Anna Blaman - De liefde en Adriaan
- Godfried Bomans - Het kistje
- Bertus Aafjes - De moeder van de broek
- C. Bauer - De eerste roos

De kleiweg van De Rijp naar Schermerhorn is geen heerbaan. Vooral in het prille voorjaar niet, als de grond nog week is van de regen en de diepe, volgelopen wagensporen het gaan tot een ware strompeltocht maken. Een stijf kwartier benoorden Graft, als je komt in de buurt van het kleine Sapmeer, lijkt het alsof de weg een moeras is, zo drassig en sompig zuigt hij daar onder je voeten.

In de herfst van '43 was ik opnieuw genoodzaakt van adres te veranderen. Ik had drie maanden in Haarlem gezeten en was me net wat op mijn gemak gaan voelen toen we op een avond de boodschap kregen dat ik de volgende morgen zou worden afgehaald. Vooral door de ervaring die ik bij een vorige verplaatsing had opgedaan, zag ik er tegenop.

Het staat vast dat de twee monteurs van gemeentewerken zich die donderdagochtend niet zoals anders regelrecht van het centraal ketelhuis naar hun werk begaven, maar onderweg eerst aanlegden bij De Salamander. 's Nachts had het flink gevroren, het kwik was tot tien graden onder nul gedaald, en op de beslagen ruiten van hun Volkswagenbus begon zich meteen ijs te vormen.

DE OUDE TIJDEN   Vele tijden waren gegaan over de lieflijke streek. Doch hare schoonheid was gebleven, eeuwen lang, al hadden de oorlogsbenden de hoeven verbrand, al waren nieuwe huizingen verrezen in de luttele jaren van vrede. Eens moet een zwaar woud de zachte hellingen der Holtmarke hebben bedekt. Aan drie zijden was het begrensd door moerassen en meren die verderen voortgang beletten aan de eerste gezinnen van een onbekende volksstam, over den zuid-oostelijken heuvelrug genaderd.

Keuring / De terugkomst / De sprong der paarden en de zoete zee / Quauhquauhtinchan in den vreemde / Wat gebeurde er met sergeant Massuro? / De versierde mens / Een stad in de zon

Een mens werkt, vrijt, slaapt, eet - en overal op aarde wordt inmiddels alchemie bedreven met de dertien letters van zijn naam. Norman Corinth uit Baltimore, Maryland, vond de uitnodiging voor het kongres op een ochtend in september bij zijn ontbijt. Hijgend en bezweet kwam hij uit de tuin, de zon lag op het tafellaken...

Behalve den man, die de Sarphatistraat de mooiste plek van Europa vond, heb ik nooit een wonderlijker kerel gekend dan den uitvreter.

Eerste Ontroering - God erbarme zich over de cynici. Ik ben nu cynicus. Misschien was 't beter als ik maar heelemaal gek geworden was of overreden door de tram, wat dikwijls bijna gebeurd is. Vroeger was ik dichter. En als cynicus zeg ik: 't was geen lolletje, voor mij niet en voor niemand.

Een reis door de herinnering die uitmondt in een - gedroomde? - reis op een naamloos schip. Tijdens de reis vertellen de zeven passagiers elkaar hun verhaal. Eeuwige thema's als leven en dood, tijd en onmetelijkheid, worden in dit verhalensnoer aaneengeregen.

In mijn toespraak op de begrafenis van Lotte Inden vertelde ik wat ze tegen mij zei toen ik voor haar begon te werken. 'Ik heb niet genoeg tijd om heel fatsoenlijk en beleefd tegen je te zijn,' had ze gezegd, 'dus vergeef me bij voorbaat mijn grofheden.' Wat ze daarna had gezegd verzweeg ik: 'En als je er niet tegen kunt, dan moet je gaan.'

Dingen en woorden | Eten en drinken | Werk en liefde
Het schoolplein was afgebakend met een lage, stenen muur en daar stond zij tegenaan geleund. Het was een uitzonderlijk warme lente, enkele weken voor het einde van het schooljaar 1965-1966 en we waren onrustig en opgewonden door het mooie weer en het vooruitzicht van de zomervakantie.

Hij sluit de voordeur van de Reestraat af als ik vanaf de Prinsengracht de hoek om kom. We blijven allebei verstard staan, kijken elkaar aan en zeggen niks. Hij wou naar mij toe en ik naar hem, dat weten we. Zonder me van tevoren te waarschuwen wijkt mijn kringspier uit elkaar en ik doe het in mijn broek.

De Morgen - Dit was een van die bijzondere dagen in het jaar, dagen van windflarden. Met rukken sprekend: een weer. Heel het lijdzaam gebeuren ligt ver achter, vanaf dit ogenblik is de wereld veranderd, grote beweging bestaat, luidruchtig. Grote windballen jagen over de aarde, gaan door je, over je, zodat je genoodzaakt bent schor te huilen, een roepmens te worden: wegzeilende woordklank in de wind met tussenpozige stilten dan weer roepen in de wind.

Seffe is de kwaadste niet. Ze mogen zijn vriendinnen nawijzen en hem uitmaken voor dit en voor dat, op het onverwachtst komt hij met een zet uit de hoek, waarvan je moet zeggen: die Seffe is ónberekenbaar! Je kunt op dat heer nooit aan. Maanden zie je hem niet en ineens duikt hij op met verhalen waarvan je gelukkig weet dat ze gefantaseerd zijn. Maar soms blijken ze achteraf van a tot z waar en dat is nu met Seffe: er is geen houvast aan zijn woorden en probéér hem eens te vangen!

TOEVAL BESTAAT NIET: In het hoogseizoen van de verliefdheid, dat is al kort na het begin, werkt het instinct zo goed dat het zich manifesteert in de voortreffelijkheid van de samenloop der omstandigheden. De eerste wandeling valt juist op koninginnedag, bij de tweede is het uitgerekend bevrijdingsdag. Terwijl je in het café zit begint het te regenen, zodra je eruit komt breekt de zon door.

Dit boek gaat over ziek zijn en over mij zijn. Je kunt die onderwerpen niet van elkaar scheiden. Het is dus een egocentrisch boek, vol goede raad aan mijzelf.

Voorwoord - Dit boek gaat over de paniek van de echtscheiding. Leed is waardig, verlies is waardig, ondergang is waardig, maar de paniek is op dit alles een onwaardig antwoord. Helaas wist ik geen beter. Ook achteraf niet.

Siebold Deelkens was van zijn geboorte af de trots van zijn moeder en op haar gezicht was soms een lieve glimlach van innigheid als hij dicht bij haar naar haar opzag en vragend en vertellend naar haar liefde drong. Die glimlach was voor hem alleen en met haar liefde legde zij zooveel mogelijk beslag op hem, zoodat al het andere in 't leven hem aanmerkelijk verder af leek dan zijn moeder.

In de broeiing van den nog warmen Septembermiddag trok de kleine bruiloftsstoet door de Scheveningsche dorpsstraat. Voorop, wat plechtstatig gearmd, en zwijgend, de jonggehuwden, - Daan Oldeman, in zijn gekleede jas, jongensachtig beschaamd ondanks de forschheid van zijn blozenden, gebruinden kop; en Line, een aardig, pipsch bruidje, dorpelijk keurig in het donkerblauw, en met een preutsch donkerblauw klokhoedje op, vol Maartsche viooltjes.

In de verte, aan 't eind van den rechtgestrekten, boomenloozen buitenweg, zwaar laag massaënd tegen de maanlucht en midden in de verlatenheid der vlakke velden, lag, met zijn spikkeling van rossen vuurschijn in zwart en met de dreigende rijzing van zijn hooge schouw, de fabriek.

In de dagen toen Cosimo de macht verwierf en vele grooten uit de stad verdreven werden, trok Giammaria van de Bonati, die geen zwaard meer voeren kon, naar het slot zijner verwanten in het Bressaansch gebied, en zijn dochterkens reden met hem. Giammaria was altijd een onverstoorbaar man geweest, die wat het lot ook in zijn huis mocht brengen, liefelijk of droevig, met een glimlach had aanvaard.

De hemel straalt over het oosterland en over de groote zee. De zon verlicht de aarde en de wateren van haren opgang tot haren nedergang. Van voorbij de bergen van Naphtali en Gilboa, van voorbij de weidelanden aan gene zijde der Jordaan rijst de zon, van voorbij de woestenijen en voorbij de landen waar Paddan Aram was, van voorbij de zee des dageraads en voorbij de wouden van den olifant rijst iederen dag de zon.

HET VERHAAL VAN DEN MAKELAAR   Het kan vreemd loopen in de wereld en het lot heeft rare grillen. Wie had ooit kunnen denken dat iemand van den naam De Moralis Orellana de behartiging van zijn zaken aan onze firma zou toevertrouwen en ons bovendien in aangename relatie brengen met den heer Walewijn, die tot de achtenswaardigste families van ons land behoort en ons op zijn beurt in verbinding heeft gesteld met belangrijke cliënten.

Juist toen mevrouw Catermolen, die de oudste in jaren was, met de elegance, welke haar zoo aantrekkelijk maakte, den eersten lepel soep naar haar lippen bracht, stond mevrouw Vink op en zei: "Dames en heeren, ik heb de eer U onzen nieuwen dischgenoot voor te stellen: meneer Charade."

Laten we aannemen, dat we alles afweten van het leven van René François Aristide N.N. Tenslotte gaan we bij onze intiemste vrienden met zoo'n gemak van die veronderstelling uit, dat het in deze niet ongewenscht zou zijn bij iederen medemensch zoo lichtvaardig te zijn. En bovendien: René François Aristide is de moeite waard om miskend te worden. Hij is eigenlijk beroemd, want eens in zijn leven heeft hij een lied geschreven, waarvan weliswaar niemand meer bevroedt, dat hij het gemaakt heeft, maar dat iedereen zich nog met een ongewisse mate van verteedering herinnert. En dan: hij is dood.

Achter het grasland stond de vulkaan. Blauw tegen de blauwe lucht. Maar anders blauw! Een diepe pasteltint naast de schelle primitieve kleur van de lucht. Een hóóg oprijzende kegel, die, schoon blauw, tóch gegroeid leek uit de groene welvingen van het grasland; ...

Een fijne morgend in de Mei. In die eerste Lieve vrouwkensdagen was de Lente ziek. De zon bleef weg en klaterde maar van tijd tot tijd, zoo door een wolkenholleken, een bussel licht op de gele boterbloemen. Het versche groen dat zij langs alle kanten geweldig uit den grond, de boomen en het water had gezogen, zat er ongeduldig naar te wachten.
Pallieter zei, met een scheeven mond van bitterheid:
"'t Spel is nor de knoppe!..."

Dat Ds. P. bezweken is, neme ik niet op mijne rekening; ik wil ook niet zeggen, dat Doctor B. het kan helpen; en ik zoude voor het naast denken, dat het zoo heeft moeten wezen. Ik ben verzekerd, zoo ver een arm Dorpbarbier van iets verzekerd zijn kan, dat mijn braakmiddel Dominé zoo goed zoude geholpen hebben, als toen hij verleden jaar bij buurman GEURT te veel stokvisch gegeten had.

Het huis was gelegen in een grote tuin. Over die tuin en over dat huis werd veel gesproken. Niet omdat de tuin zo slecht onderhouden werd en ook niet omdat het huis bijna geheel van hout was. Over het witte huis en over de grote, verwilderde tuin werd zoveel gesproken, omdat er in die tuin vreemde dingen gebeurden - schaamteloos gebeurden - en omdat in dat huis drie vrouwen woonden, die van lichte zeden waren.

EEN MEISJE VAN BUITEN   De tuin, de dijk en de rivier zijn nog helder in het namiddaglicht, maar de achterkamer wordt reeds donker. Voor het hooge raam zitten Celly en een vriendinnetje en samen bladeren zijn in een Duitsch magazine. Het vriendinnetje leunt zwaar tegen Celly's schouder. Zij heeft de hand gelegd naast een plaatje: "Venus voor den spiegel", schijnbaar toevallig, maar te lang dat Celly het niet gemerkt kan hebben.

Newsweek - Door een Oekraïense dwerg in elkaar gezet uit de ongepubliceerde nachtmerries van Fjodor Dostojevski, Ingmar Bergman, Franz Kafka en Xaviera Hollander.

Ridders, wilt ge een schoon verhaal horen van liefde en dood? Het is de geschiedenis van Tristan en van koningin Isolde. Hoort hoe ze elkander lief hadden tot grote vreugde, tot grote droefheid, hoe ze op één en dezelfde dag aan hun liefde stierven, hij door haar en zij door hem.

Dr. Iannis had een bevredigende dag gehad: geen van zijn patiënten was gestorven of achteruitgegaan. Hij had een verrassend vlotte geboorte van een kalf begeleid, hij had een abces doorgeprikt, een kies getrokken, een dame van lichte zeden van salvarsan voorzien, een onaangenaam, maar verbijsterend vruchtbaar klysma toegediend en een wonder verricht door een staaltje van medische toverkunst.

Het was verrukkelijk om te zien hoe dingen werden verteerd, om te zien hoe dingen werden zwartgeblakerd en veranderd.

Plaatsen waar ik vroeger heb gewoond, de huizen en hun omgeving, hebben een grote aantrekkingskracht voor mij. Zo staat er ergens in de East Seventies een oud herenhuis van bruine natuursteen, waarin ik tijdens de eerste oorlogsjaren, toen ik pas in New York woonde, een flat heb gehad.

Uit 'Madame Rosette':
"O Jezus, wat lekker," zei Stag.
Hij lag achterover in het bad met een whisky-soda in zijn ene hand en een sigaret in zijn andere. Het water reikte tot de rand en hij hield het warm door de kraan te bedienen met zijn tenen.

Wij zaten in het studielokaal, toen de rector binnentrad met een nieuweling in een burgerpakje; een van de knechts sjouwde met een groote schoolbank achter hem aan. De jongens, die sliepen, werden wakker en allen kwamen wij overeind alsof wij uit ons werk werden opgeschrikt.

Theseus: Het is voor Hippolytus, mijn zoon, dat ik mijn leven had willen vertellen, om hem ervan op de hoogte te brengen; maar hij leeft niet meer; en desondanks zal ik het vertellen. Om zijnentwil zou ik enkele galante avonturen, die ik ga verhalen, niet hebben durven noemen, want hij was buitengewoon preuts en ik dorst in zijn bijzijn niet over mijn liefdes te spreken.

De hond lag midden op het gazon voor het huis van mevrouw Shears. Het leek of hij liggend op zijn zij rende, zoals honden rennen als ze in een droom denken dat ze achter een kat aan zitten. Maar de hond rende niet en sliep niet. De hond was dood. Er stak een spitvork uit de hond.

Alleen menschen, die hoegenaamd niets van het leven begrijpen, groentjes, nieuwelingen, ziende blinden, analphabeten voor het boek des levens, zijn in staat te beweren, dat de eerste April een dag als alle dagen is. Ingewijden weten dat de eerste April een dag van groote beteekenis is, een dag waarop veler lot begint en veler lot eindigt, een dies fatalis, een dies ater, een dag vol geheimen, die zijn schaduw tot ver in het jaar of zelfs wel over de jaren heen werpt; een dag die menschen voor het leven verbindt, bijeenbrengt of voor altijd scheidt, die over geluk en ongeluk, wel en wee beslist.

De verhalen: Cynthia / De boekwinkel / De dood van Lully / Het Tillotson-banket / Groene tunnels / De kleine Mexicaan / De monocle / Eupompus verrijkte de kunst door getallen / Hubert en Minnie / De glimlach van de Mona Lisa / Nonnen aan de lunch / Het portret

- Vliegend vaandel
- De foto van de kolonel
- De voetganger in de lucht
- Slachtoffer van zijn plicht
- Rinoceros
- Modder
- Lente 1939

V.S. Pritchett - Een verhaal over Don Juan
John Collier - Met de Kerst weer thuis
Evelyn Waugh - Het vrije middagje van mijnheer Loveday
Anthony Boucher - Mijnheer Lupescu
Lord Dunsany - De twee potjes piccalilly
William F. Harvey - De wekker
A.J. Alan - De vlecht
Michael Arlen - De Heer uit Amerika
J.B. Priestley - Oom Phil op TV
Oliver Onions - De sterveling
John Collier - Van de doden niets dan goeds
Marion Crawford - De bovenste kooi
Saki - Sredni Vashtar
Sidney Carroll - Een lege fles voor de melkboer
William F. Harvey - 's Avonds op de hei
Russel Maloney - Zes apen achter de schrijfmachine
Joseph Shearing - Ze hebben mijn graf gevonden
Dorothy L. Sayers - Verdenking
George F. Eliot - Het koperen bekken
Damon Runyon - Gevoel voor humor
John Collier - Kaarten liegen niet
John Kier Cross - Het glazen oog
M.R. James - De bronzen fluit

Het was Thanksgiving Day, toen ik bij mijn man wegging. Negen jaar nadat ik hem had leren kennen en bijna negen jaar nadat ik met hem was getrouwd - tijd genoeg om te weten dat er iets niet goed zit, en toch was het niet makkelijk.

Duistere krachten - The Word Processor of the Gods
De man die geen hand wilde geven -
- The Man Who Would Not Shake Hands
Strandleven - Beachworld
Het spiegelbeeld van de maaier - The Reaper's Image
Nona - Nona
Voor Owen - For Owen
Overleven - Survivor Type
De vrachtauto van oom Otto - Uncle Otto's Truck
Vroege bestellingen - Morning Deliveries (Milkman 1)
Zware wielen: een vertelling rondom de wasserij -
Big Wheels: A Tale of the Laundry Game (Milkman 2)
Grootma - Gramma
De ballade van de flexibele kogel -
- The Ballad of the Flexible Bullit
Het Rak - The Reach

Michael Kohlhaas / De Markiezin van O... / De aardbeving in Chili / Een verloving op San Domingo / De bedelares van Locarno / De vondeling / De heilige Cecilia of de macht der muziek / Het tweegevecht

Er was eens een arme zuster van 't Leger des Heils, voor wie het uur van sterven geslagen was. Ze had een longziekte met een hevig snel verloop, en ze had die niet langer dan een jaar kunnen verdragen.

Het strand van Santa Lucia di Siniscola is een lange zandvlakte tussen de kustlijn van de baai en de met riet begroeide oevers van brakke wateren. Vóór de meertjes bevinden zich lage zandheuveltjes, bezet met droge distels en schelpen; daarachter liggen de hogere duinen en daarachter komt een bos met jonge dennen, kort geleden geplant om een grond vast te houden die zo licht was, dat hij bij iedere windvlaag in beweging kwam.

Vandaag, 14 september, om drie uur in de middag, bij zacht weer, grijze hemel en lichte regen, ben ik aangekomen op de plaats van mijn nieuwe betrekking. Dat is dan de twaalfde binnen twee jaar. En dan heb ik het nog maar niet over de betrekkingen die ik in die jaren daarvóór heb gehad. Het zou gewoon onmogelijk zijn die allemaal op te tellen.

Er was eens een jongeman die in een grote mooie stad aan zee woonde die de naam Lange Tonge droeg. Hij telde slechts vijfentwintig winters, een knappe man met lichtblond haar, groot en sterk; eer wijzer dan dwazer dan de meeste jongemannen veelal zijn; een dappere en vriendelijke jongeling ...

De passagier op leeftijd, voor een raam aan de noordzijde van die onverbiddelijk voortrijdende treinwagon gezeten, naast een lege plaats en met nog twee lege plaatsen tegenover zich, was niemand anders dan professor Timofej Pnin. Aangezien hij op een ideale manier kaal was, door de zon gebruind en glad geschoren, begon hij nogal indrukwekkend, ...

De sneltrein van vijf uur - Zij liepen en liepen maar door en zongen 'Eeuwige herinnering', en steeds als zij ophielden leek het, alsof hun benen, de paarden, de windvlagen op hun eigen ritme doorgingen met zingen.
De voorbijgangers lieten de stoet passeren, telden de kransen en sloegen een kruis. De nieuwsgierigen sloten zich bij de processie aan en vroegen: 'Wie wordt er begraven?' Men antwoordde hun: 'Zjivago.' 'O, dat verklaart alles.' 'Nee, niet hij, maar zij.'

INHOUD
De gouden tor
De moorden in de Rue Morgue
De gestolen brief
Het landgoed Arnheim
Het vat Amontillado
De put en de slinger
De zwarte kat
Het hart als verklikker
William Wilson
De ondergang van het kasteel Usher
Ligeia
Het ovale portret
Morella
Het masker van den Rooden Dood
Metzengerstein
Manuscript, in een flesch gevonden
Een afdaling in den Maalstroom
Schrik en ontbering op zee
De reis met den luchtballon
Het systeem van Doctor Tarr en Professor Fether

Amerika 1951, het tweede jaar van de Koreaanse Oorlog. Marcus Messner, een ijverige, gezagsgetrouwe en gevoelige jongen uit Newark, New Jersey, begint aan zijn tweede jaar aan de provinciaalse, conservatieve campus van Winesburg, Ohio. Waarom studeert hij daar en niet aan de plaatselijke universiteit van Newark, waar hij zich oorspronkelijk had ingeschreven? De reden is dat zijn overbezorgde vader, een robuuste, hardwerkende buurtslager, gek geworden lijkt te zijn van angst voor de alomtegenwoordige gevaren die zijn geliefde zoon bedreigen.

Ze bleven rustig zitten en glimlachten wijselijk. En de vlam klom als een slang naar de zoldering en brak door het dak en loeide. Toen pas stonden de vrienden op en liepen als slaapwandelaars de deur uit.

Hoe ik bij de Lilliputters terechtkwam - Mijn vader had een klein landgoed in Nottinghamshire en ik was de derde van zijn vijf zonen. Hij stuurde mij naar het Emmanuel College in Cambridge toen ik veertien jaar oud was en daar legde ik me drie jaar lang ijverig toe op mijn studie. Omdat de kosten van een verdere studie te hoog waren...

Veren van duizend li ver / De zesentwintig onheilspoorten / Amerikaanse veranderingen / De koningin-moeder van de westelijke hemel

NIEUWJAARSDAG - Ik heb het besluit genomen van nu af aan alles op te tekenen, ook dingen die ik tot nu toe mijn dagboeken nog nimmer heb toevertrouwd. Tot dusver heb ik nooit details over mijn intieme leven, over de verhouding tussen mijn vrouw en mij, in mijn dagboek verteld. Ik vreesde namelijk dat mijn vrouw dit dagboek zou lezen en er boos over zou worden; maar op deze nieuwjaarsdag heb ik mij voorgenomen niet meer bang te zijn voor haar toorn.

1. Het Sprookje van Iwan de Dwaas
2. Waar liefde is, daar is God
3. De kaars
4. De drie grijsaards
5. Iljas, of: Fortuin maakt niet altijd gelukkig
6. Een graankorrel, zoo groot als een kippenei
7. Hoe de duivel een snede brood verdiende
8. Waardoor de menschen leven

Sue Townsend was 36¾ jaar toen dit boek voor het eerst in Engeland verscheen. Ze woont in Leicester. Ze werkte in een modewinkel en deed sociaal werk. Dit boek '... is het leukste boek sinds tijden.' (Vrij Nederland)

Dit boek begint waar het vorige 'dagboek' ophield, namelijk op de vijftiende verjaardag van Adriaan. In het gezin Mole zijn turbulente ontwikkelingen gaande.

Ik ben Myra Breckinridge wie geen man ooit zal bezitten. Slechts gekleed in jarretelgordel en een sousbras hield ik de hele elite van de Trobriand Eilanders, een ras dat de woorden 'waarom' of 'omdat' niet kent, op afstand.

Een Amerikaan wiens Duitse voorouders vier generaties geleden naar de Verenigde Staten kwamen, die thans in goede doen op Cape Cod woont (en teveel rookt) en die lang geleden als verkenner bij de Amerikaanse infanterie, Hors de Combat, in krijgsgevangenschap getuige is geweest van het brandbombardement van Dresden (het Florence van de Elbe) en het heeft overleefd.

Het zwaard in de steen - 's Maandags, 's woensdags en vrijdags was het kanselarijschrift en Summulae Logicales en de rest van de week was het de Organon, Voordracht en Astrologie geblazen. De gouvernante raakte altijd in de war met haar astrolabium en wanneer ze erg in de war raakte, zette zij het de Wart betaald door hem op de vingers te slaan. Ze sloeg Kay nooit op de vingers, omdat Kay als hij groot was Sir Kay, de heer van het landgoed, zou zijn.